ولادیمیر ایلیچ(الیانف) لنین(1924-1870)مفسر رادیکالیسم مارکسیسم و از رهبران عمده جنبش کارگری و سوسیال دموکراسی روسیه،رهبر جناح بلشویکی و انقلاب 1917 در روسیه و بنیانگذار دولت کمونیستی در آن کشور بود.
مجلس اروپا یا پارلمان اروپا یک نهاد رسمی قانونگذاری در اروپا است.پارلمان اروپا بهطور مشترک با شورای اتحادیه اروپایی به قانونگذاری و اتخاذ تصمیمات در اتحادیه اروپا میپردازد. بهعلت آنکه نمایندگان آن بهطور مستقیم از سوی شهروندان اروپایی انتخاب میشوند، سمبل دموکراسی در اتحادیه اروپا بهحساب میآید.
اهمیت پیروزی «جرمی کوربین»، رهبر جدید حزب «کارگر» بریتانیا، را نمیتوان فقط در محدوده سیاست داخلی این کشور در نظر گرفت. پیروزی او میتواند بر عرصه بینالملل و سیاستهای منطقهای اتحادیه اروپا و حتی سیاستهای بینالملل نیز تأثیر بگذارد. به گفته یکی از هواداران جرمی کوربین، تمامی سوسیالیستها در اعتقادات باطنی او سهیم هستند؛ اما پایبندی به اصول بدون داشتن قدرت چه فایدهای خواهد داشت. یونان شاهد قدرتگرفتن گروههای چپگرا بود که به حزب سیاسی حاکم «سیریزا» تبدیل شد؛ اما «الکسیس سیپراس»، رهبر این حزب، بعدا از مقام خود استعفا داد و بار دیگر بخت خود را در معرض آزمایش گذاشت. حزب «پودموس» اسپانیا با موضع ضدریاضت اقتصادی و سیاستی متفاوت برای مدتی یکی از محبوبترین احزاب سیاسی اسپانیا بود؛ اما این روند فقط شامل احزاب چپگرا نمیشود؛ بلکه در بسیاری از کشورهای اروپایی احزاب ملیگرای افراطی هم موقعیت بهتری پیدا کردهاند.
دکتر صلاح الدین هرسنی
«پل ریکور»، فیلسوف فرانسوی، در مقالهای با عنوان «ایدئولوژی و اتوپیا» از کتاب «از متن تا کنش» اشاره میکند کارکرد اتوپیا فرافکندن تخیل به خارج از امر واقع و در جایی دیگر است که یک نامکان باشد و این همان معنای اولیه واژه اتوپیا است؛ یعنی جایی که اینجا نیست، مکانی دیگر که یک ناکجاآباد است. در اینجا نه فقط از نامکان، بلکه از نازمان هم باید سخن گفت برای اینکه نه فقط برونبودگی مکانی اتوپیا (مکانی دیگر)، بلکه برونبودگی زمانی (زمانی دیگر) را هم باید در آن تعین بخشیم.
روسها برای نخستین بار پس از تهاجمی که شوروی به افغانستان داشت، نیرویهای خویش را خارج از حوزه اتحاد جماهیر شوروی جهت نقشآفرینی در کشوری دیگر به کار گرفتند. تشدید این نقشآفرینی از سوی مسکو نیز در اولین روزهای ماه اکتبر 2015 بهوضوح مشاهده شده است.
وزیر امور خارجه جمهوری اسلامی ایران دیپلماسی منطقه ای خود را بعد از توافقات پسا وین و البته با یک آسیب شناسی دقیق و حمایتی، سفر دوره ای را با سفر به خاورمیانه آغاز کرد. لذا سفر خاورمیانه ای وزیر امور خارجه را باید فاز جدیدی از دیپلماسی سازنده ایران در جغرافیای خاورمیانه دانست، منطقه ای که هم اینک یکی از پیچیده ترین و ناامن ترین نقاط دنیا محسوب می شود.
مذاکرات ایران با گروه 1+5 با هدف حل بحران هسته ای در نشست لوزان و ژنو با همه جزر و مد های خود به پایان آمد و متضمن دستاورد های استراتژیک برای طرفین مذاکره بود.در تبیین نیل به دستاوردهای استراتژیک همین بس که طرفین مذاکره در راستای منطق دیپلماسی توانستند در گام تخست به میزانی از اعتماد مورد نظر دست یابند.مزید بر آن،غرب به جهت موازنه تهدید در جغرافیای خاورمیانه تا اندازه ای خیالش از امنیت بزرگترین هم پیمان استراتژیکش یعنی رژیم صیهونیستی و دیگر متحدان منطقه ای اش یعنی محافل سنتی و محافظه کار دنیای عرب آسوده ماند و ایران نیز توانست بر سر حقوق مسلم هسته ای و نیز خطوط قرمز نظام ایستادگی کند. جدای از دستاورد های قابل پیش بینی که از پس نشست این مذاکرات حاصل شد،غیر منتظره نبود که برنامه برجام موجب پس لرزه ها و موضع گیری های جناحی در سپهر عمومی سیاست طرفین مذاکره شود.
