وزیر امور خارجه جمهوری اسلامی ایران  دیپلماسی منطقه ای خود را بعد از توافقات پسا وین و البته با یک آسیب شناسی دقیق و حمایتی، سفر دوره ای را با سفر به خاورمیانه آغاز کرد. لذا سفر خاورمیانه ای وزیر امور خارجه را باید فاز جدیدی از دیپلماسی سازنده ایران در جغرافیای خاورمیانه دانست، منطقه ای که هم اینک  یکی از پیچیده ترین و ناامن ترین نقاط دنیا محسوب می شود. تردیدی نیست که فاز جدیدی دیپلماسی منطقه ای ایران در صدد تعقیب اهدافی است. اول آنکه ایران  هم به عنوان یک بازیگر استراتژیک، بر قابلیت های خود در حل بحران های به ظاهر لاینحل منطقه آگاه و به مدد ظرافت های دیپلماتیک دستگاه سیاست خارجی وقت حاضر، این توانایی را دارد که بتواند  نقش حیاتی در امنیت این منطقه ایفا کند.طبیعی است که نیل بر چنین اهدافی جز با  رایزنی های دو جانبه و چند جانبه و دعوت به تشریک مساعی کشور های عرب منطقه  برای پایان دادن به مخاطرات تصاعد یابنده  تروریسم  و  النهایه روشن تر کردن بیشتر ابعاد توافق بین ایران 1+5 میسر نیست.در این میان روشن تر کردن ابعاد پیچیده توافقات وین از اهمیت ویژه ای برای کشور های عربی منطقه دارد..چراکه دستگاه دیپلماسی وقت حاضر ایران از همان اوان  نشست توافقات وین،شاهد کارشکنی های پی در پی برخی کشورهای عربی بوده و لذا به این نتیجه رسیده است که  برای رفع  دغدغه ها و  پایان دادن به بیم ها و هراس ها و از آنکه پروژه ایران هراسی نخواهد بار دیگر، دغدغه  و داستان مکرر و کابوس همیشکی محافل عربی شود، به تبیین شفاف ابعاد این توافقات همت گمارد. بنابراین رفع دغدغه های محافل عربی از عمده اهداف دیپلماسی جمهوری ایران است.در بعد دیگر هدف دیگری که دیپلماسی منطقه ای وقت حاضر ایران در تعقیب آن است، گسترش روابط میان کشورهای منطقه با راهبرد تعامل سازنده است. طبیعی است که نیل و تحقق این هدف جز با اعتماد سازی و کاهش تبلیغات ضد ایرانی میسر نیست. در این راستا دستگاه دیپلماسی ایران برای تحقق اهداف منطقه ای خود، سفر به لبنان و سوریه را اولین  برنامه کاری خود برای سنجش اهداف دیپلماسی منطقه ای خود انتخاب کرده است.طبیعی است که با توجه به جزر و مد های تحولات منطقه، سفر دستگاه دیپلماسی ایران به کشور لبنان و سوریه می تواند حامل این پیام برای مقامات این دو کشور باشد که ایران بعد از توافقات هسته ای با قدرت های جهانی،پشت متحدانش را در برابر نیرو های مخالفشان خالی نخواهد کرد.چراکه ایران اتحاد خود با این متحدان ضد اسرائیلی را محور مقاومت می خواند و خواهان آن است که این محور جدای از ابعاد توافقات هسته ای بر هیمنه آن افزوده شود.اما آنچه دیپلماسی منطقه ای وقت حاضر ایران در وقت حاضر بیشتر در صدد نیل و تحقق آن است،طرح صلحی است که دستگاه دیپلماسی جمهوری اسلامی ایران با مساعی روسیه برای حل بحران سوریه دارد.طرحی که بر ابعادی چون: طرح آتش بس فوری،تشکیل دولت وحدت ملی،تضمین حقوق اقلیت ها در قانون اساسی و انتخابات نظارت شده تاکید می نماید.تردیدی نیست که نیل به اهداف دیپلماسی وقت حاضر ایران آنهم با اولویت صلح سوریه نیازمند همکاری و تعامل سازنده دستگاه دیپلماسی ایران با کشور های منطقه می باشد. در این میان نظر به حل بحران سوریه که از اولویت دیپلماسی وقت حاضر جمهوری ایران است،متضمن چالش های برای دیپلماسی منطقه ای ایران خواهد بود.چراکه کشور هایی چون: عربستان،قطر و ترکیه هیچ تمایلی به حل بحران سوریه ندارند.علی الخصوص که مواضع جدید مقامات عربستان مبنی بر آنکه بشار اسد بخشی از مشکل است نه راه حل، این فرضیه را تقویت می کند.مخالفت ترکیه با ایران نیز به جهت اتحاد استراتژیک ایران با سوریه مشخص است و زوایای آشکار و پنهان آن محتاج تبیین بیشتر نیست.به این ترتیب دیپلماسی وقت حاضر دستگاه جمهوری اسلامی در نیل و تحقق اهداف منطقه ای خود باید از چالش هایی که  گرو های اسرائیل محور و  محافل محافظه کار عرب بر سر اهداف این دیپلماسی ایجاد کرده اند،عبور نماید و با الزام به همکاری با مخالفان منطقه ای بشار اسد بتواند نظم موجود پسا وین را در جغرافیای بحرانی خاورمیانه حاکم نماید. بدیهی است که طبیعی ترین نتیجه چنین اقدامی چیزی جز ثبات سیاسی و  روند ائتلاف سازی برای مقابله و رفع فتنه و آشوب داعش در منطقه  نخواهد بود.