هنگامیکه فدریکا موگرینی مسئول ارشد سیاست خارجی در 29 اکتبر وارد تهران شد،تمام رسانه ها تلاش داشتند که سفر 1 روزه او را بیشتر در راستای مذاکره با ایران در خصوص تحولات سوریه ارزیابی کنند.اغلب همان رسانه ها در تبیین هدف اصلی موگرینی یا باز ماندند یا ترجیج دادند که سکوت اختیار کنند. اگر چه بخشی از سفر موگرینی به تهران تعقیب همین هدف بود، اما موگرینی هدف مهمتری را در تهران تعقیب می کرد. این هدف مهم موگرینی چیزی جز مذاکره با دستگاه دیپلماسی ایران برای گشایش دفتر دیپلماتیک دائمی این اتحادیه در تهران نبود. البته تعقیب این هدف غیر منتظره نبود،چراکه یک هفته قبل از سفر موگرینی به تهران مقامات تراز اول دستگاه دیپلماسی آمادگی خود برای پذیرش انجام مذاکرات حقوق بشری با اتحادیه اروپا را اعلام کرده بودند.

     نظر به توافق مربوط،اتحادیه اروپا هر گونه مذاکره با ایران در باره حقوق بشر را منوط به بازگشایی دفتر این اتحادیه در تهران کرده است.چراکه تاسیس این دفتر بر همه ابهامات و تردیدها اتحادیه پایان خواهد داد. حال که دستگاه دیپلماسی ایران در آستانه اولین نشست جامع مذاکرات با اتحادیه در هفته اول ماه دسامبر (آذرماه) قرار گرفته است،برخی از شواهد از مخالفت اصولگرایان در بازگشایی این دفتر در تهران حکایت دارند. آنچنانکه نوع کنش اصول گرایان با توجه به قضیه برجام مسبوق به سابقه بوده و فضای سیاسی و اجتماعی وقت حاضر ایران از این دست از رفتار ها و الگوهای سیاسی اصول گرایان آشنایی دارد، علت اصلی مخالفت اصول گرایان در بازگشایی دفتر فقط و فقط سیاسی است.چراکه اصول گرایان تاسیس این دفتر در تهران را نماد مداخله گرایی تدریجی و آغاز پروژه نفوذ می دانند. به باور اصول گرایان بازگشایی این دفتر در تهران به معنی تشکیل و تاسیس حکومت خود مختار است و  بدیهی است که در صورت اجرایی سازی  اهداف این دفتر، فاز جدیدی از مداخله گرایی و البته حول محور موضوعات دیگر در دستور کار قرار بگیرد.بدیهی است که این اقدام با منافع اصول گرایان مطابقت ندارد و آنان این اقدام را تهدیدی علیه منافع خود می دانند. اما این اقدام در عالم واقع نباید آنچنانکه اصول گرایان بر آن اصرار دارند، موجب سوء ظن،نگران کننده و بهانه ای برای مخالفت باشد. چراکه طرف مورد مذاکره ایران اتحادیه اروپاست نه آمریکا.صداقت رفتار اتحادیه اروپا و موگرینی هم در زمان مذاکرات برجام و هم روزگاران پسا برجام پیدا بود و این اتحادیه به ویژه در روزگاران پسا برجام نشان داده است که می تواند شریکی قابل اعتماد در عرصه های تجاری،اقتصادی و سیاسی برای ایران باشد.

    از سوی دیگر تردید درباره برخی از ملاحظات حقوق بشری امری طبیعی و عادی است و تغافل عامدانه اصول گرایان در این باره توجیهی ندارد. اصول گرایان سخت آگاهند که انجام این مذاکرات که بازگشایی این دفتر جز شروط آن است به لغو تدریجی نظام تحریم های اتحادیه آنهم در سایه شفافیت و راست آزمایی ایران کمک خواهد کرد.بنابر این این اقدام فرصت جدیدی را برای تعامل بیشتر ایران با اتحادیه فراهم می کند.اینکه اصول گرایان بخواهند موگرینی یا هر دیپلمات دیگر اروپا مامور پنهان آمریکا بخوانند،نه تنها با مقتضیات ایران پسا برجام مطابقتی ندارد،بلکه سبب خواهد شد که نگرش ها نسبت به ایران همچون گذشته در مسائل حقوق بشر منفی باشد.تردیدی نیست که اگر اتحادیه اروپا بتواند پاسخ خود را در راستای شفافیت،راستی آزمایی و اعتماد ایران بگیرد، ابعاد مناسبات دو طرف گسترده تر خواهد شد و حتی کمک خواهد کرد که از کارشکنی های آمریکا بر سر برجام جلوگیری شود.