بازخوانی پیشینه روابط دو کشور ایران و انگلیس در ادوار پس از انقلاب اسلامی چیزی جز تیرگی و تنش در روابط دیپلماسی دو کشور را منعکس نمی کند.این تیرگی بیشتر از هر زمان دیگری در چهار سال قبل خود را نشان داده است و آن هنگامی بود که گروهی از معترضین در قبال سیاست های انگلستان نسبت به ایران، به سفارت انگلستان در  تهران حمله و پرچم این کشور را به آتش کشیدند.چنین اقدامی از سوی معترضین ایرانی نسبت به سیاست های انگلستان ضمن خروج دیپلمات های دو کشور،روابط دو کشور را به پایین ترسن سطح خود کاهش و تقلیل داد. روی کار آمدن دولت حسن روحانی فرصتی را  به وجود آورد که بتواند به بهبود روابط دو کشور کمکی بنماید.چنین فرصتی با معرفی کاردار غیر مقیم در سفارت خانه های دو کشور از سر گرفته شد. اما پیگیری پیامد های حمله به سفارتخانه انگلستان در تهران مسئله ای بود که ویلیام هیگ وزیر امور خارجه وقت انگلستان به جد خواستارش بود.   در این میان بحث از غرامت و عذر خواهی دولت ایران نیز پیش آمد. مجید تخت روانچی معاون وزارت امور خارجی ایران اعلام داشت که پرداخت غرامت قابل تحمل است، اما عذر خواهی از طرف ایران در کار نخواهد بود.به رغم بهبود نیم بندی که با روی کار آمدن دولت حسن روحانی در بهبود روابط دو کشور به وجود آمد، توافقات وین و نتایج استراتژیکش فرصت دیگری را به وجود آورد که روابط این دو کشور بخواهد از سطح تیرگی و معطوف به تنش خارج شود.لذا باز گشایی سفارت خانه دو کشور امری مهم در بهبود روابط تشخیص داده شد، به گونه ای که دو کشور بتوانند در پایتخت های خود سفارت داشته باشند. مسئله ای قابل توجه در این میان که به باز شدن جو روابط میان دو کشور کمک نمود، توافقات هسته ای  ایران با گروه 1+5  در ماه ژوئیه بود. به این ترتیب توافق هسته ای ماه ژوئیه در وین به گرم شدن روابط دیپلماتیک کشور کمک  فراوانی کرد. تمهید این شرایط فلیپ هاموند وزیر امورخارجه وفت انگلستان به همراه مدیران اقتصادی اش را در صبح روز یکشنبه 22 آگوست (اوت) وارد تهران کرد با این هدف که سفارت انگلستان در تهران باز گشایی شود. بدیهی است که با سفر فلیپ هموند به تهران مناسبات اقتصادی،سیاسی، فرهنگی دو کشور بتواند وارد فاز جدید از روابط دیپلماتیک شود.تردیدی نیست که تحکیم روابط دیپلماتیک معطوف به مصالحه دو کشور متضمن راهکار هایی است که دستگاه سیاسی خارجی دو دولت بایدآن را در دستور کار قرار دهند.اول آنکه  دو دولت از هر گونه عملکردی  که موجبات تشدید سوء ظن نسبت به یکدیگر در مناسبات سیاسی شود،اجتناب و پرهیز نمایند.دوم آنکه دو دولت باید اصلاحات مناسب و جدی در عرصه سیاسی خارجی را برای بهبود روابط در پیش گیرند چراکه  حافظه تاریخی دو کشور در تاریخ روابط دیپلماتیک خود فاقد خدشه نیست.این اصلاحات هم اینک به توجه به ظرافت های دولت تدبیر و امید و عملکرد دست اندر کاران دستگاه سیاست خارجی ایران بیشتر نمایان و جلوه نمایی می نماید.سوم آنکه دو کشور باید در پرتو اصلاحات خود در عرصه سیاست خارجی به گونه ای عمل نمایند که مشکلات محتمل فقط در سطح شکلی باقی بماند نه در سطح محتوایی.در این راستا راهکار چهارم برای تحکیم روابط دیپلماتیک به نقشی است که قرار است دولت انگلستان در ایجاد ارتباط ایران با غرب به ویژه ایالات متحده آمریکا ایفا کند. در این راستا گفته می شود که انگلیسی‌ها علاقه چندان زیادی به ایجاد رابطه ایران و غرب و مشخصاً آمریکا ندارند و ترجیح می‌دهند چنین رابطه‌هایی از کانال آنها دنبال شود. بنابراین نباید از تلاشهای شیطنت گونه سیاسی،اطلاعاتی و عملیاتی انگلیس ها در تخریب رابطه ایران و غرب به‌طور عام و با آمریکا به ‌طور خاص غافل ماند. اگر انگلیسیها انتظاراتشان را معقول و سیاستهایشان را شفاف کنند، تحولات اخیر دولت انگلیس می تواند روابط ایران و انگلیس را تحکیم بخشد.. طبیعی است که نیل به  تحکیم روابط مستلزم به کار گیری این راهکار هاست در غیر این صورت روابط دیپلماتیک دو کشور همچون گذشته  شکننده،پر تنش و با نوسان مواجه خواهد شد.